Puzzelstukjes

Gisteren was de vierde dag dat De Schrijver en ik eens naar elkaar keken en woordeloos telepateerden “het komt goed”. Gisteren was ook de dag dat we met z’n vieren in de zetel lagen, op, onder en naast elkaar met veel tranen en gesnik van kleinezoon. Hartverscheurend huilen eigenlijk. Voor zijn “andere mama”.

Twee maand en een half zijn we nu thuis met kleinezoon. Het is niet makkelijk geweest. Ik heb vaak gedacht van eens uit te rekenen hoeveel postzegels er op een DHL doos naar Ethiopië moesten. Ik ben vaak mijn geduld verloren, ik was vaak gefrustreerd. Verschillende keren vroeg ik me af waarom we in godsnaam een ouder kindje wilden adopteren. Waarom we dachten licht te kunnen gaan over de rauwe pijn van een leven dat verscheurd wordt.

Maar, vier dagen geleden vielen er precies een paar puzzelstukjes op de juiste plaats. Kleinezoon begint voor rede vatbaar te zijn. Kleinezoon haalt net iets minder bloed vanonder mijn nagels, zodat ik zelf zoveel rustiger kan blijven. Crisissen en woedeaanvallen zien we van ver aankomen en kunnen EINDELIJK gesust worden met lichamelijk contact. Met oppakken en knuffelen. Met rustig praten. Het is niet te vatten wat een verandering dat dat met zich meebrengt. Hoeveel meer ik het gevoel heb dat ik dit allemaal onder controle heb. Want de voorbije maanden was ik vaak echt radeloos. Stond ik te gillen en te stampvoeten. Had ik zin om dat kleine monster te wurgen. Beet ik ook eens keihard in zijn been (maar dat is een ander verhaal).

We zijn er zeker nog niet en de puzzel is nog lang niet volledig gelegd. Maar, de rustpauze doet wel deugd en geeft nieuwe energie. Nog anderhalve maand en dan verandert onze routine weer. Maar daar denken we nu nog even niet over na.

Weekmenu

Heel binnenkort stap ik op het vliegtuig om zoon nummer twee thuis te brengen. Daarna breken er vier maanden van thuiszijn aan. Wat veel te kort zal zijn om alle projecten die op mijn lijst staan af te werken. Maar, wat me wel de kans geeft om even voltijds moeder te zijn. Want het voorbije jaar worstelde ik toch met het combineren van werk en gezin. Te moe, te veel aan mijn hoofd, om de aandacht te geven aan mijn zoon die hij verdiend.

De laatste adoptieloodjes waren ook best stresserend en dan kwam er al helemaal niets meer in huis van leuke quality time met de zoon. Ook het koken was de voorbije weken niet om over naar huis te schrijven. Kon ik vroeger de stress te lijf door lekker te koken, de voorbije weken was ik zelfs daar te moe voor. Een combinatie van veel werk, herfstblues, een zoon die naar het eerste leerjaar gaat en die allerlaatste maar zeer spannende adoptiestappen hebben de rekker een beetje te ver uitgerokken.

Dus is het moment gekomen om ons te herpakken. Stap 1 in het bestrijden van oeverloze chaos: WEEKMENUTEN! Al wie het mij voorgedaan heeft kan dit alleen maar beamen, weekmenuten helpt voor een groot pak de avondchaos verminderen. Niet meer nadenken over wat er nu weer op tafel moet komen, niet meer zuchten als blijkt dat de koelkast nog enkel een ei, een verlepte stengel selder en een potje ansjovis herbergt. Ik kijk er naar uit om weer plezier te krijgen in het koken.

Hier gaan we dus, wat staat er de komende week op het menu

WOENSDAG
Pompoenpuree, want ik wil nu eindelijk wel eens die witte pompoenen uit eigen tuin beginnen slachten, venkel uit de oven (met broodkruim en kruiden) en voor de vleeseters een opgerolde worst met appel en salie uit de laatste Jamie. Voor mezelf een spiegeleitje

DONDERDAG
Ik zag een recept voor een witte bonen stoofpot, een soort casoulet zonder vlees en dat zag er heerlijk uit. Ik ga het combineren met een witloofslaatje met appel, walnoten en blauwe kaas

VRIJDAG
Ik plan een luie vrijdagavond en ga voor een lekkere soep. Pompoenlinzensoep, waarvan ik het recept ergens bij Madame Zsazsa ga zoeken. Met lekker, vettige foccacio ofzo

ZATERDAG
Niet koken, mosselsouper op de school van de Zoon. Ik maak wel een pot soep om het weekend wat gezond te overbruggen. Het wordt als ik naar mijn groentenbak in de koelkast kijk een knolseldertomatensoep

ZONDAG
Vegetarische lasagne waar ik wat ga experimenteren met minder pasta en minder kaas

MAANDAG
Ik heb een pakje gerookte tofu in de koelkast liggen omdat ik nu echt eens wil weten of dat lekker is. Ik ben niet zo voor vervangers, maar merk dat ik toch nog te veel vlees eet voor mijn goesting. Ik plan een tajine van zoete aardappel, rode ui, peer en gerookte tofu. Ik maakte dit al verschillende keren met worst en probeer dus nu de vleesloze versie

DINSDAG
Quinoasalade met druiven en gebakken haloumi. MMMMMmmmmmmmm gebakken haloumi

Fair trade in de oven

Maar die producten in de wereldwinkel zijn allemaal zo exotisch! Wat moet ik aanvangen met quinoa of mini papayas? Laat staan met palmharten of couscous. En waarom forel in blik? Of kokosmelk?

Dan begin je toch gewoon met de basis. En die zit heel vaak in gebak en desserts. Daarom het recept van mijn favoriete herfsttaart. Uit het boek Home Made van Yvette Van Boven. In de ingrediëntenlijst laat ik zien welke ingrediënten fair trade zijn of werden vervangen door fairtradeproducten.

Als je deze taart net als ik met gemengde bloem maakt, dan kan je er een grote groep van laten genieten, want dat is het een redelijk “zware” taart.

Je maakt deze taart in drie stappen. Meestal schrikken dergelijke recepten mij een beetje af, ik ben meer van het type “gooi x aantal ingrediënten samen et voila”. Maar deze taart is echt simpel

Peren-noten taart

Voor het deeg:

200 gram bloem (ik gebruikte 100 g spelt, 100 g rogge en 50 g gewone bloem)
100 g suiker, die ik verving door 100 g mascobado suiker* (lekker donkere naar stroop smakende suiker)
100 g boter (ik vervang heel vaak de boter in recepten door olijfolie, maar in een taartbodem heb ik dat nog niet geriskeerd)

Voor de peren:
3 doyenné peren geschild
Anderhalve liter water, die ik verving door een liter water en een halve liter dessertwijn*
100 g suiker, ik gebruikte rietsuiker*
1 kaneelstokje, dat ik verving door een theelepel kaneel*
1/2 citroen

Voor de vulling
100 g hazelnoten, die je kan vervangen door amandelnoten* of brazilnoten
50 g suiker, uiteraard ga je weer voor rietsuiker*
1 zakje vanillesuiker, die ik vervang door rietsuiker*waar ik een gebruikte vanillestokje* in bewaar (als je ergens in een vorig recept een vanillestokje hebt moeten uitbenen, dan kan je de schil in een pot suiker bewaren, zo maak je je eigen vanillesuiker)
50 g bloem
50 g boter op kamertemperatuur
2 eieren

Hoe maken we het?
Kneed een mooi deeg van de ingrediënten (als je verschillende bloemsoorten gebruikt moet je er misschien wat meer of wat minder bloem bij doen). Leg het ingepakt in plasticfolie een half uurtje te rusten in de koelkast. Breng het water en de wijn voor de peren aan de kook met de suiker, kaneel en uitgeperste citroen. Laat de peren een half uurtje pocheren. Voor de vulling maal je in een keukenrobot de noten en suiker fijn. Je kan dit tot een poeder malen zoals het recept aangeeft, ik vind het eigenlijk wel lekker dat er nog wat grove stukken noot tussenzitten (ooit eens geleerd toen mijn keukenmachine de geest gaf tijdens het malen). Maal dan de andere ingrediënten er door.

Rol na een half uur het deeg uit op een met bloem bestoven aanrecht. Bekleed er een taartvorm met 24 cm doorsnee mee (ik heb nog nooit een vorm nagemeten. Met dit deeg kan je gewoon een standaard taartvorm vullen). Als het deeg niet goed uitrolt, doe dan net als ik en ga met het deeg aan de slag als was het plasticine. Stukje per stukje vul je zo de bodem op. Schep de vulling op de bodem. Snij de peren in schijfjes en versier de bovenkant. Na 35 minuten in de oven heb je een heerlijk stukje herfst op je bord.

Voila, en nu naar de wereldwinkel voor rietsuiker, mascobado suiker, een vanillestokje, kaneel en een fles dessertwijn. Als je er dan toch bent, neem dan direct een pak couscous en een potje lookpasta mee voor de volgende aflevering….

Uitdagingen, challenges, goede voornemens en grootse plannen

Amai, het is geleden van in april dat er hier nog wat gebeurde op de virtuele boerenbuiten. Gelukkig stonden we in het echte leven niet stil.

Eens even overlopen

- de moestuin: bestaat nog, zag/ziet weelderig groen en er valt te oogsten. Je moet wel een machette mee hebben om door het onkruid te raken. Lang leve de bietjes in alle kleuren die gewoon onder de grond verder groeien. Van de aardperen heb ik helaas vroegtijdig afscheid moeten nemen na een rigoureuze opruimactie van mijn vader. De pak choi, rode kool en broccoli heb ik aan de slakken gelaten. De boontjes had ik opgegeven, maar vond ik na de vakantie terug tussen de frambozen. De frambozen waren top, ik ben nog elke dag een handvol aan het oogsten. De courgetten en pompoenen … dat is een verhaal apart. Laten we zeggen dat ik al mijn hoop zet op de vijftal pompoenen die toch besloten hebben te gaan groeien. Hopelijk hebben we nog voldoende tijd om ze te laten rijpen.

- de Zoon: is gestart in het eerste leerjaar, met de nodige huiswerkfrustraties….Receptgewijs zijn we wel overgestapt van een obsessie voor sandwiches met salami naar volkoren pasta met rode pesto. Haleluja!

- De tweede spruit: jawel, er is nieuws van de tweede spruit. Tijdens de vakantie kregen we dan eindelijk het telefoontje. Binnen drie weken vliegen we naar Ethiopië om onze tweede zoon te ontmoeten. Als alles goed gaat vliegen we in december nog een keertje naar daar, deze keer om hem echt te gaan halen.

Voor de rest heb ik mijn tijd tussen april en nu gevuld met vanalles en nog wat, maar ook een groot deel van de tijd gespendeerd aan voeding. Niet aan eten, alhoewel, maar aan lezen, opzoeken, proberen, nog meer opzoeken, nog meer lezen en nog meer proberen wat gezonde, goede voeding nu echt is.

De voedselzandloper, good calorie/bad calorie, de veertig dagen zonder vlees … ze prediken allemaal het voedingsutopia. En het is heel simpel om daar in mee te gaan. Streng alles wat niet mag uit de keuken flikkeren en de kasten vullen met wat wel mag. Om dat een tijdje vol te houden en dan ineens weer dingen in huis te halen die eigenlijk niet “mogen”. Ben je een beetje zoals ik, dan volgt hierop een periode van gigantisch schuldgevoel om dan na een tijdje een nieuwe theorie of een nieuwe uitdaging te omarmen en we zijn weer vertrokken.

Gecombineerd met een persoonlijk gevecht tegen de kilo’s (die er afvliegen in de strenge periode en er weer bijkomen in de schuldgevoelperiode omdat ik dan zo zielige ben) is juist willen eten niet altijd even simpel.

Ik ben zeker niet de enige. Photocopy deed het mij al voor en hoe! R.E.S.P.E.C.T!!!! En eigenlijk volg ik heel veel van haar richtlijnen. Maar ik blijf nog altijd een beetje zoekende. Wat ik wel geleerd heb is dat TE nooit goed is. Dus daar bouwen we de komende weken op verder.

Er komen nog twee uitdagingen aan deze maand, meer daarover later.